U bevindt zich hier:
  • Home
  • »
  • Nieuws
  • »
  • Is jongere kandidaat wel de oplossing?

Is jongere kandidaat wel de oplossing?

maandag 14 maart 2016

Jong ventje gezocht!

Het is een zomerse dag in juni als we met z’n drieën het dorpje Bédion doorrijden; mijn vader, mijn zwager en ik. Iedere zichzelf respecterende amateurwielrenner weet nu direct waar we zijn. Wij zijn met de familie neergestreken in het zuiden van Frankrijk voor een fietsvakantie. Nadat we in het dorpje rechtsaf zijn geslagen is het nog een lange rechte weg naar de voet van de beklimming van de Mont Ventoux; ook wel de ‘reus van de Provence’ genoemd. Een klim vol historie en met zijn 21 steile klimkilometers behoorlijk zwaar.

Tussen ons drieën is er gepaste  stilte, nervositeit voor wat er komen gaat. De avond ervoor zijn we de klim alvast een stukje met de auto opgereden om een beetje sfeer te proeven. Daar werden de eerste plaagstootjes onderling al uitgedeeld. Immers als eerste boven komen, uiteraard wel in een respectabele tijd, zorgt voor eeuwige roem binnen de familie.

De eerste kilometers gaan voortvarend en ik blijf zo lang mogelijk het buitenblad rond draaien. Al snel rijd ik weg bij mijn vader en zwager en ben ik uit het zicht. Dit gaat lekker denk ik en ik fantaseer alvast over hoe ik jaren later mijn vader en zwager aan deze memorabele dag zal herinneren. Wanneer ik het bos bereik, ben ik genoodzaakt om in een rap tempo in versnellingen terug te gaan. Net zo snel als de kleinste versnelling in het zicht komt, zie ik ook de oranje helm van mijn vader uit het achterveld opdoemen. Elke bocht komt hij dichterbij tot hij mijn wiel heeft bereikt. Daar blijft hij een paar tellen zitten om vervolgens de kop te nemen. Ik kan direct concluderen dat dit te hard voor mij gaat en moet hem, hoe frustrerend ook, laten gaan. Ik weet dat het een gelopen race is.

Al jaren hoop ik op het ‘kantelpunt’; dat ik mijn vader van 64 jaar uit het wiel rijdt. Dit keer had ik er goede hoop op. Ik had twee maanden daarvoor de marathon van Rotterdam in drieënhalf uur uitgelopen en maakte in die periode gemiddeld wekelijks zo’n twee- tot driehonderd fietskilometers. Ik had dus behoorlijk wat duurkilometers in de benen. Extra pijnlijk is het dan om te zien dat een oranje helmpje op de flanken van de Mont Ventoux steeds  verder uit het zicht verdwijnt. Binnen anderhalf uur was hij op de top waar hij mij tien minuten later met een brede glimlach stond op te wachten. Een dag later vertrokken we met de auto naar de Alpen. Ook daar moest ik op alle bekende colletjes mijn meerdere erkennen in mijn vader.

Mijn vader is logistiek medewerker bij een bloemen- en plantenexporteur. Dagelijks verdeelt hij het binnengekomen plantmateriaal van de kwekers over het uitgaande transport. Tevens verwerkt hij dit in de computer. Het is jammer om te zien dat werkzoekenden al vanaf vijftig jaar (in sommige gevallen zelfs nog eerder) en ouder in een hokje worden gestopt en er niet meer gekeken wordt naar de persoon achter het CV. Ze zouden fysiek werk niet meer aankunnen en niet mee kunnen met de sneltrein luisterend naar de naam ‘automatisering’. Op basis van leeftijd en imagoproblemen krijgt de meerderheid van deze groep zelfs geen kans om zich te presenteren in een gesprek. Ook wordt er liever naar een jongere kandidaat gekeken omdat je die nog kunt kneden en je er jaren mee vooruit kan. Dat in een tijd waarin de toekomst zich lastig laat voorspellen en ontwikkelingen elkaar in een rap tempo doen opvolgen. Is een jongere kandidaat dan daadwerkelijk de oplossing?

Het is niet te hopen dat mijn vader plots zonder werk komt te zitten en moet gaan solliciteren. Hij zou dan van de één op de andere dag fysiek werk niet meer aankunnen en zijn jongere concurrenten niet meer bij kunnen benen. Misschien helpt het als hij zijn oranje helm meeneemt naar een sollicitatiegesprek. Mocht hij uitgenodigd worden...…

 

- Frank van Baarle, Mobiliteitsadviseur Mobiliteitscentrum Glastuinbouw -

Vind een baan
zoeken